Perfumy słowiańskie – Diabły Polskie od Fyyre Perfumes

Diabły Polskie to kolejna bardzo spójna seria wśród polskich perfum, która zrobiła na mnie wrażenie w 2024 roku. A chronologicznie – pierwsza 🙂 I, o ile, już wcześniej polskie perfumy niszowe robiły na mnie wrażenie, to szatany od Kamila Bańkowskiego, twórcy Fyyre Perfumes, przeciągnęły mnie niemal całkowicie na ojczystą stronę mocy.

Poznajcie zatem wszystkich winowajców.

Boruta – elegancki dżentelmen

Diabeł Boruta znany jest z tego, że przybiera różne postacie, ale, według podań, najczęściej spotykano go jako wysokiego szlachcica z bujnym wąsem, gdyż przedstawicielowi arystokracji łatwiej było się poruszać wśród miejscowej ludności, budząc szacunek i zaufanie.

I zapach inspirowany tym konkretnym demonem, z pewnością, właśnie taki jest. Boruta budzi wiarygodność, pachnie zdecydowanie, ale nienachalnie. Jest najbardziej eleganckim z diabłów, ukierunkowanym w stronę, którą większość osób kojarzy jako męską.

Kadzidło w Borucie nie przejmuje kompozycji, odbieram je jako snującą się bazę dla pozostałych, aromatycznych składników, więc nie powinno nikogo zniechęcać. Całość widzę jako pociągającego mężczyznę, który wie, czego pragnie w życiu.

Opis twórcy:
Boruta jest eleganckim diabłem. Jest jak dobrze ubrany gentleman, który chodzi własnymi ścieżkami. Mimo, że mocno czuć kadzidło, to jednak jest ono wzbogacone innymi, ciekawymi nutami. Całość jest niezwykle męska, z lekkim, drapieżnym posmakiem, a jednak niepozbawiona pewnej tajemniczości i szyku, dzięki czemu przyciąga subtelną charyzmą.

Rokita – las sił witalnych

Rokita żyje w lesie i w moim odbiorze jest energią roślin pochodzących z tegoż lasu. Nie ma w nim mroku, czy czających się niebezpieczeństw, jest za to siła, świeżość i zieloność, która napędza do działania.

Nie będę ukrywać, że Rokitę z całej ekipy lubię najbardziej. Ale – ciiiii! Nie mówcie pozostałym 😉

Lasów w polskich perfumach znam mnóstwo, a ten konkretny mnie odpręża, by następnie mobilizować do rzucania rękawicy codzienności, ma w sobie coś aromaterapeutycznego, jest też mocno skoncentrowany, tak jak czasem bywają skoncentrowane pojedyncze olejki eteryczne. Poza tym w każdej temperaturze główny wątek układa się na mnie niemal tak samo, co przyjmuję z dużym zadowoleniem.

Przy Rokicie się nie myśli, nie rozkminia, przy Rokicie się działa 🙂

Opis twórcy:
Zapach zielony, bardzo witalny. Wyczuć w nim można też echa leśnych i suszonych owoców oraz trochę delikatnych przypraw. Jest na pewno nieoczywisty i pełen ukrytych warstw. Odzwierciedla charakter Rokity, jest więc jak las o zmiennym nastroju – na początku przyciąga świeżością i zielonością, by potem ukazać głębię i złożoność, której poszczególnych składników nie da się łatwo rozpoznać.

Pokuśnica – przewrotna wisienka

Jak na prawdziwą diablicę przystało, Pokuśnicę ciężko zaszufladkować. Tym, co mnie w niej najbardziej cieszy, jest fakt postawienia na wiśnię kwaśną, a nie jakieś tam likierowe wydanie, którego na perfumowym rynku jest od groma i ciut, ciut.

Pokuśnica, w przeciwieństwie do Rokity, za każdym razem ukazuje przede mną nieco inne oblicze. Bywa wiosenna. dziewczęca i radosna, gdy do głosu dochodzi mięta. Bywa kobieca i uwodzicielska w tuberozowo-paczulowym tchnieniu (ważne: ta paczula nie jest ziemista – bez obaw) , a czasem prowokuje i rzuca wyzwanie delikatnym kadzidłem. Ten zapach ma wiele twarzy i ciężko stwierdzić, co zaoferuje danego dnia.

No, przysłowiowej kobiecej przewrotności nie sposób jej odmówić 🙂

Opis twórcy:
Pokuśnica jest niegrzeczną diablicą 🙂 Ostre nuty tuberozy i paczuli łagodzi jednak owocowo-kwaskowatymi wiśnią i czernicą. Mięta i bardzo dużo kadzidła wygładzają dodatkowo całą kompozycję. Z jednej strony prowokująca i odważna, z drugiej pełna subtelnych, harmonijnych
niuansów, które zmieniają się z każdą chwilą. Perfumy tajemnicze, przyciągające i… wyzywające.

Kopalniok – tradycyjny śląski przysmak

Nie lubię anyżu, nie lubię anyżu, nie lubię anyżu … Kurczę, ale ten nawet da się lubić 🙂

Tak, mniej więcej, wyglądało moje spotkanie z Kopalniokiem. To ciekawie oddany zapach słynnych cukierków ze Śląska lub rozgrzewającego pitnego miodu lukrecjowego.

Zapach odbieram jako ciepły, miodowy, ale przyprawiony, że nie myślę o nim jak o jakimś tam “płaskim” gourmand. Uważam, wręcz, że może zmienić myślenie wielu przeciwników “jadalnych” zapachów.

Opis twórcy:
Kopalniok wzorowany był na tradycyjnych śląskich cukierkach anyżowych. Nie jest jednak lukrecjowo-cukierkowo-słodki, ponieważ słodycz w nim jest zrównoważona głębszymi, w tym balsamicznymi czy ziemistymi akcentami. Zapach ten zaskakuje bogactwem niuansów, w którym słodycz jest jak wyżej wspomniano wyważona i pełna charakteru.

Czerniec – całkowicie z piekła rodem

Czerniec nie czeka na powitanie, nie bierze jeńców, on wjeżdża na tzw. “pełnej” i przejmuje kontrolę. Część otoczenia może tego doświadczenia nie przeżyć. Zachęciłam? 🙂

Jest to kompozycja bezkompromisowa, kojarząca się ze stajnią lub piekielnymi czeluściami. Ma konkretne parametry i zdecydowanie jest dla fanów kontrowersyjnych zapachów, którzy lubią zaznaczać swoją obecność. Kiedy masz na sobie Czerńca najpierw Cię czuć, a dopiero potem widać.

Zapach utkany jest ze skóry, animalnych grzeszków i spalenizny, w której wyczuwam nuty benzyny. Budzi najwięcej kontrowersji z całej ekipy, ale takie też było, jak zakładam, założenie 🙂

Opis twórcy:
Czerniec to prawdziwy diabeł. Zapach oparty jest o olbrzymie ilości labdanum. Skóra, nuty animalne i prawdziwy oud dodają mu prawdziwie diabelskiego pazura. Uwaga: to zdecydowanie zapach dla zaawansowanych!

Dusiołek – sielski nieanielski

Dusiołek to dla mnie młodszy brat Rokity. Ma w sobie równie dużo niespożytej energii, aczkolwiek jest bardziej radosny i optymistyczny. Trochę trąci sielanką, a to za sprawą mięty, jabłka i siana, których oblicze dostrzegam jednak tylko latem, zimą Dusiołek zdecydowanie mi bliższy charakterem do Rokity. Ot, magia temperatur. Ale może to nic dziwnego, w końcu mięta, jabłko i siano nie są atrybutami zimy 🙂

Dusiołek nie jest mocno skomplikowany i wymagający, w mojej opinii to najbardziej “noszalna” dla społecznego ogółu kompozycja z całej serii. Kojarzy mi się z tańcem na łące, pogryzaniem smakołyków i innymi małymi przyjemnościami. Grzechy tego konkretnego Dusiołka wynikają z prostego dogadzania sobie. A jabłko w końcu jest symbolem grzechu 😉

Opis twórcy:
Dusiołek był wesołym diabełkiem; lubił sobie przycupnąć pod drzewem na mchu, jeść jabłka i psocić chłopom. Zapach odwzorowuje jego naturę i pachnie tak, jakbyś się położył/położyła na trawie w sadzie, a więc ziemiście, owocowo, mszyście. Mimo wszystko zapach nie jest zbyt ciężki; jest frywolny, baaaardzo zielony i dość zmienny.

***

Na zakończenie kilka słów o oprawie, bo niewątpliwie zasługuje na wzmiankę.
Flakoniki są czarne, ozdobione z przodu demoniczną grafiką z nazwą serii, a z boku holograficzną nalepką z imieniem danego diabła / diablicy .

Do każdego flakonika dokładana jest karta postaci, oraz kolorowa naklejka z wizerunkiem danego szatana, którą można dodatkowo nakleić na flakon. Poniżej – przykład Rokity.

Małe rzeczy, a cieszą 🙂